Op 20 mei 2004 hoorde de heer Deng, directeur van de basisschool in Long Pe, een raar gerommel in de verte. Het was geen onweer, het kon ook geen vliegtuig zijn, vreemd vond hij. Het gerommel zwol steeds meer aan en in een flits drong het tot hem door dat hij het geluid van snelstromend water en afbrekende bomen hoorde en snel moest handelen om een ramp te voorkomen. Hij gaf de opdracht aan kinderen en leerkrachten onmiddellijk de gebouwen te verlaten en naar hoger gelegen grond te rennen. Geen minuut te vroeg. Een vloedgolf sleurde alle gebouwen zo'n 50 meter mee, er was niets meer van over.

Gelukkig waren er geen gewonden en was er alleen materiële schade. Een van de vernielde gebouwen was een slaapzaal die gedoneerd was door Samsara en net in gebruik was genomen. De directeur van de school durfde in eerste instantie Samsara niet te informeren over de ramp. Er was tenslotte 100 000 baht besteed en nu was er niets meer. Gelukkig waren er geen gewonden en was er alleen materiële schade. Een van de vernielde gebouwen was een slaapzaal die gedoneerd was door Samsara en net in gebruik was genomen. De directeur van de school durfde in eerste instantie Samsara niet te informeren over de ramp. Er was tenslotte 100 000 baht besteed en nu was er niets meer.

Zodra Samsara het nieuws vernam werd onmiddellijk besloten de herbouw van de slaapzaal te financieren. Daar moest 125 000 baht voor worden uitgetrokken omdat de prijzen van staal en cement enorm waren gestegen. De bouw van de school viel onder de verantwoordelijkheid van het Ministerie van Onderwijs. Om beter beschermd te zijn tegen vloedgolven zouden school en slaapzaal op een hoger gelegen terrein gebouwd worden.

Het bouwproces verliep niet zo snel als het ministerie in Bangkok gehoopt hadden. Zij hadden geen rekening gehouden met de regentijd in de bergen en de onmogelijkheid om in die tijd snel te kunnen bouwen. De slaapzaal was er snel, maar het schoolgebouw, een veel groter gebouw was nog lang niet klaar toen het geld van de overheid op 31 december werd stopgezet. Een vreemde situatie: er kon wel geslapen worden, maar les geven ging niet. Annelie Hendriks, vrijwilligster van Samsara, bezocht met Robert Wiggers, directeur van Wilde Ganzen, in maart 2005 Long Pe en Robert beloofde dat zijn organisatie de 300 000 baht zou doneren die nodig was om de school af te bouwen en in te richten.

Zo is alles uiteindelijk ten goede gekeerd.